12. Dywizja Pancerna SS Hitlerjugend - V

Udzial 12. Dywizji Pancernej SS Hitlerjugend w czasie zimowej ofensywy niemieckiej nazywanej Ofensywa w Ardenach  (Battle of the Bulge)na przelomie 1944/1945 r. rozpoczal sie od dnia opoznienia, a nastepnie, zacieklych z obu stron walk o dwie wsie blizniacze, Krinkelt-Rocherath. Przystepujac do dzialan, odtworzona po zagladzie w Normandii latem 1945 r., dywizja byla uzbrojona po zeby. Dysponowala 38 Panterami, 39 czolgami PzW IV oraz 47 Jagdpanzer, czyli samobieznymi dzialami pancernymi (niszczycielami czolgow). Na czas operacji przydzielono 12. PDSSH dwanascie Jagdpanzers z 560 Armijnego Batalionu Niszczycieli Czolgow. W czasie dwudniowych walk o wsie dywizja stracila 67 czolgow i dzial pancernych oraz stosowna liczbe grenadierow pancernych. Stan sprzetu spadl wiecej niz o polowe. Nowe zadania polegalo na uderzeniu na miejscowosc Dom. Butgenbach oraz beznadziejny cel jakim byl Grzbiet Elsenborn (Elsenborn Ridge). To najbardziej wysuniete na zachod wzgorze Ardenow o wysokosci 600 m. Pierwszy cel byl polozony w odleglosci kilkunastu kilometrow na pd.-zach, zas Elsenborn - o kilka kilometrow na pn.-zach. Pech Niemcow polegal na tym, ze na grzbiecie i jego okolicy zajmowala pozycje artyleria amerykanskiego korpusu artylerii. Po pierwsze, artyleria US Army byla bardzo mocna jej strona - swietny sprzet, bardzo profesjonalna obsluga. Po drugie, taki korpus artylerii, to mnostwo luf, z ktorych czesc byla duzego kalibru: 8-calowe dziala, 155 mm. haubice, 4.5 calowe dziala i ciezkie mozdzierze. Doliczyc trzeba artylerie, czolgi dziala pancerne, ktore wycofano ze wsi blizniaczych po zakonczeniu tam walk.Ta sila miala w swoim zasiegu wszystkie trzy glowne drogi wyznaczone dla 12.PDSSH w tym Dom. Butgenbach. Atakujacy mieli zapewniony stalowy deszcz spadajacy na nich z nieba. Szczegolnie paskudne byly innowacyjne zapalniki zblizeniowe. A jak juz jestesmy przy innowacjach, to piechota amerykanska rzucala sobie  granaty z bialym fosforem. Ich przeciwnicy poprzestawali na granatach trzonkowych .

Natarcia niemieckie na tym obszarze  mialo sluzyc wsparciu kluczowego dla calej operacji rajdu Kampfgruppe Peipera liczacej ponad 100 czolgow. Sluzylo tez otwarciu drogi dla 3. Dywizji Spadochronowej, ktora miala dostarczac zaopatrzenie grupie bojowej Peipera w Stavelot.

Atak dywizji w dwoch kierunkach zaczal sie wczesnym rankiem  w dniu 19 XII 1944 r.  Na kierunku Dom. Butgenbach dywizje wspierala 3. Dywizja Spadochronowa (elitarna) i 12. Dywizja Volksgrenadierow (takie gorsze wojsko). Wyruszyli z pobliskiego Bullingen i dostali lanie. Natarcie grenadierow wsparte sprzetem pancernym bylo kontynuowane w dniu nastepnym. Tez bez powodzenia.

Najwiekszy atak na Dom. Butgenbach odbyl sie w dniu 21 XII. Wzielo w nim udzial dwa bataliony grenadierow i 30 czolgow. Znamienne bylo wydarzenie z tych walk opisane przez gospodarza (farmera) Alberta Kohnenmergera. Oto przed polnoca schronilo sie po nieudanym natarciu okolo 20 grenadierow z 12.PDSSH. Ledwie odetchneli, kiedy o swicie poderwali ich podoficerowie z rozkazem ponowienia ataku. Rozkaz zostal poslusznie wykonany, tyle, ze z oczu nastolatkow plynely lzy. Oni, ich koledzy oraz spadochroniarze uslali swymi cialami podejscie do atakowanej miejscowosci. Po walkach tego ranka doliczono sie na polu 782 zabitych Niemcow. Amerykanska artyleria nie miala litosci. Dla porownania, w kilkudniowych walkach o Dom. Gutbenach zginelo 250 GIs, rozbitych zostalo piec 57 mm. dzial ppanc., 3 Shermany oraz jedno samobiezne dzialo ppanc.

Inny epizod, to zniszczenie 7 niemieckich czolgow przez amerykanskie dzialo pancerne. Piec dalszych czolgow przerwalo sie i pojechalo dalej. Nastepnie, dwa Shermany zniszczyly 2 niemieckie PzW IV i zaraz potem same zostaly zniszczone. Trzy ostatnie niemal dotarly do celu, ale dwa z nich zniszczyly mozdzierze. Jednej sierocie sie udalo, sprytnie sie schronil za budynkami gospodarskimi i noca przedarl sie do swoich. 

W trakcie tych walk, potwierdzily sie doniesienia, ze zolnierze 12.PDSSH rozstrzeliwuja jencow oraz dobijaja bagnetami rannych. To element fanatyzmu, o ktorym zwykle sie nie mowi skladajac wyrazy podziwu dla nich.

12. PDSSH zostala zmasakrowana, na stanie pozostalo jej 6 czolgow. To nawet nie kompania. Charles B. Macdonald okreslil to bardzo eufemistycznie: "12. PDSSH przestala byc liczaca sie sila bojowa". A itak, dowodztwo dalo dywizji rozkaz natarcia na slynne miasteczko Bastogne. Slynne, bo akurat tam "stacjonowali" i zostali zaskoczeni niemieckim atakiem, amerykanscy dziennikarze. Material sam im przyszedl do drzwi. Ostatni atak dywizji odbyl sie w dniu 4 I 1945 r,. zas nastepnego dnia Marszalek Polny Model rozkazal wycofanie dywizji z linii frontu i zrobiono z niej rezerwy.

W skladzie 6.Armii Pancernej po uzupelnieniach, dywizja zostala przeniesiona front wschodni, a dokladniej na Wegry. Tam mocno przewazajace liczebnie i wyposazone w dobry sprzet rosyjskie wojska pancerne tez  nie mialy litosci dla mlodziezy niemieckiej w mundurach.

Glowne zrodlo:

Charles B. MacDonald, "The Battle of the Bulge", Weidenfeld and Nicolson, London 1984.